Deze week. Verschillende jaren. Dezelfde band. 30 jaar op het podium. Brussels-based. Jaune Toujours.
Sommige weken ruiken naar treinstations, natte kabels, koffie backstage en lenteregen.
1998 Botanique. Het seizoen van de persconferenties. Voor het optreden komt het gepraat.
1999 Gérardmer. Knipsels uit Franse kranten. Verkeersborden die naar het zuiden wijzen.
2000–2001 Ancienne Belgique. Mano Mundo. Radiogolven en festivalmodder.
2005 Londen. Oxford. BBC-studio’s zoemen zachtjes voordat het rode lampje aangaat. Geluidstechnici die als piloten over hun mengpanelen leunen. Oxford Folk Festival. Overvolle kelderbar. Menigte die ondergronds danst als een ketel die op barsten staat.
2009 Fnac-optredens. Nummers ingeklemd tussen boekenplanken en voorbijlopende shoppers.
2011–2012 Rochefort. Brugge. Afrobelbeat-dagen met Gangbé Brass Band. Brusselse koperblazers die halverwege in de lucht Beninese ritmes ontmoeten.
2014 Weer het Airbag Festival. De schijnwerpers delen met Ik en den Theo. Dezelfde airbag, andere druk.
2020 Lockdown-streams. Concerten door lenzen en glasvezelkabels. Kleine kamers die weer tijdelijke podia worden.
2019 ViaVelo Palestina. Muziek waar solidariteit staat.
2024 Een heel ander soort opstelling: de opnames van Dimanche. Vlaggen. Stedelijke woestenij. Carnavalsenergie die over het beton stroomt.
Verschillende steden. Verschillende ruimtes. Dezelfde hartslag. Nog steeds op reis. Nog steeds aan het opnemen. Nog steeds kleine werelden aan het bouwen, waar we ook terechtkomen.